Aslında açıklaması iki kelime... ''Pes etmek'' ama anlamı bir çok şeye sükûnet.Artık ne diyeceğimi inan bilmiyorum ama geldiği kadar ışte. Hergün nedenini bilmediğim,tarifini yapamadığım iç acısıyle uyanıyorum.Sanki, göğsümün arasında kara bir topak vardı;Karamsardım,hiçbir şey yiyemiyordum ve canım hiçbir şey yapmak istemiyordu.Sanki gizli bir güç bana büyü yapmıştı.Hiçbir şey bana güzel veya sevimli gelmiyordu.. adeta sükûnet içindeydim.Durdum;dinledim,düşündüm...bir de kalbimi.Onu duyacak kulak nerde?
Anlıyorum...hayat hep zor derler ama zor olan hayat değil,insanlar.Bir gün ölmeyi beklediğimiz hayat belki güzel olabilirdi ama anlayana.Değiştim,adeta kendimi bir yabancıya çevirdim eskiden neysem o değildim.Nedense artık hiçbir şey bana yetmiyordu.Içinde bulunduğum bu hayat;sanki,bana ihtiyacım olanı karşılaşmıyordu, artık.Içimdeki o güzel düşünceler bana verilen hayata sığmıyor sanki.Yeni bir dünya yaratmalı oldumuğumun bende farkındaydım ama bunu yapmak zor gözüküyor.
Biyandan da beklentilerim ve sabırsızlığım beni çok bunaltıyor...kendimi çözemiyor gibiydim.Herşeyi görerek ve tadında bırakarak yaşamak istiyorum,bir yandan da beni olduğum yerde varlığımı kabul eden herşeyden kaçmak istiyorum.Depresyonda mıyım?:) Herşeyi bi kenarı bırak, en güvendiğim yer yatağım sanki.Uzak durmak ve çıkmak istiyorum bu kaostan ama yapamıyorum.Odamda saklıyorum benliğimi sürekli.Çıkmak var ama sahte tevazuyu kibir ile eş tutan dünyalılar var orda.Cidden varmı sahici dostluklar,karakterler...hey varmı?Varsa söz çıkacağım ...istiyorumda artık.Yanlışta anlama küçümsediğimden değil,artık insanlar renkleri,doğayı,çeşitli potur olan herşeyi popüler oldu diye hayatına sokar oldu.Kaldımı ki,küçük şeylerden bile mutlu olanlar mesela nefes alıyorum,görüyorum,duyuyorum diyen var mı?..öyle kalbini dinleyen farklı kimse.Onla çıkmak istiyorum aman hepsi bir tür koca bir kaosun saçmalığı ışte.Soru işaretleri dolu hayatıma geri dönüyorum artık..yaşıma veriyorum yatağıma dönüyorum.